26 Nisan 2017 Çarşamba

Maddenin Manaya Yenildiği Yer; Çanakkale




Çanakkale Savaşı; gerek sebep ve sonucu itibariyle gerekse saldıran ile savunan arasındaki güç dengesizliği dikkate alınarak bugüne kadar gerektiği şekilde değerlendirilememiştir. Oysa bu savaş sadece ülkemiz ve milletimiz açısından değil, bütün doğu ve Ortadoğu milletleri açısından birçok müspet neticeleri olan bir zaferdir.

Yıllardır atalarımızın bu şanlı zaferinin sebebi oldukça basit ve sıradan bir gerekçeye dayandırıldığı için, neticesi de sıradan bir savaş neticesi gibi algılanmıştır. Hal böyle olunca, saldıranla savunan arasındaki kıyası dahi kabil olmayan güç dengesizliğine rağmen neticenin zaferle bitmesinin de analizi yapılamamış ve gelecek nesillerimizin büyük bir milli ve manevi motivasyon kaynağı, maalesef eğitim kurumlarımızda göz ardı edilmiştir.

Almanlarla harbeden Ruslara yardıma gitmek isteyen batılıların, Çanakkale Boğazı'ndan geçmek istemeleri üzerine Çanakkale Savaşı'nın yaşanmış olduğu, resmi temel yaklaşım olarak esas sebeplerden birisi hatta birincisi olarak öne sürülünce, sonuç da tabii olarak batılıların Ruslara yardımını önlemiş olma başarısı olarak zihinlerde şekillenmektedir. Bu çok basit gerekçenin sonucu da, sıradan bir savunma zaferi olarak telakki edilmesi bu resmi görüşün sonucudur ve tabiidir.

Maalesef atalarımızın şanlı Çanakkale Savunmasına bu pencereden bakan resmi tarih anlayışı sebebiyle, konjektürel kabulde de hep Kurtuluş Savaşının gerisinde bir değere oturtulmuştur. Yani sebep basite indirgenerek tali gerekçelerle sıradanlaştırılınca elbette sonuç ve sonucu etkileyen sebepler de göz ardı edilmiştir. Dolayısıyla dünya çapındaki bu muhteşem zaferimizin manevi cephesi de yeterince değerlendirilememektedir.

Bütün bunlara rağmen; günümüze kadar unutulmamış olmasının sebebi ise, yazanların aksine yaşayanların yaşadıklarını unutmamaları ve yıllarca anlatarak unutturmamalarıdır. Yani Ça­nakkale Savunması'nın bu güne kadar unutulmamış olması ve artarak hatırlanmasının sebebi aslında resmi tarih değil, yaşayan­ların yaşadıklarının millet hafızasındaki izleridir.

Silah, giyecek ve yiyecek gibi maddi donanım eksikliğinin ya­nında, devletimizin içinde bulunduğu zor ve karmaşık şartlara rağmen ve hele de karşısındaki düşman güçlerinin eksiksiz dona­nım ve ölçüsüz maddi üstünlüğüne mukabil aziz şehit ve gazile­rimizin elde ettiği mukayese kabul etmez başarıları sebep sonuç ilişkisi açısından mutlaka iyi değerlendirilmelidir.

14 Ay 6 gün süren (3 Kasım 1914- 9 Ocak 1916) Çanakkale Savunmasında güç dengeleri bakımından inanılmaz bir fark olmasına mukabil Osmanlı Devleti'ni zafere taşıyan sebeplerin başında aziz gazi ve şehitlerimizin inanılmaz gayret, cesaret ve insanüstü fedakârlıkları elbette küçümsenemez. Ve fakat atalarımızın bütün gayret ve fedakârlıklarına rağmen çaresiz kaldıkları zamanlarda yüce Mevla'nın manevi desteğinin onlara çare olduğu da unutulmamalıdır.






Bu görüşü destekleyen ve doğrulayan, gerek saldıran düşman tarafından ve gerekse savunan atalarımızın günümüze kadar ulaşan nâkilleri mevcuttur. Parça parça birçok kaynak ve basılı eserde var olan ama sayfalar arasında kaybolan bu çok önemli manevi gelişmeleri, Çanakkale Savaşlarının önemine binaen okurlarımızla paylaşmanın lüzumuna inanıyoruz.

Materyalist bir bakış açısı ile aşağıda paylaşacağımız manevi gelişmeleri anlamak çok zor fakat imkânsız değildir. Sadece peşin hükümle yaklaşmamak resmi tarih anlayışını bir süreliğine izine göndermek yetecektir. Çanakkale Savunması'nın zaferle ve hem de tarafların güç dengeleri gözetildiğinde dünya tarihinin şahit olduğu ender zaferlerden birisi olduğunu, bütün dünya da, yabancı askeri otoriteler de kabul etmektedirler.

Fakat 1914-1915 yıllarının şartları göz önünde bulundu­rulduğunda, Osmanlı'nın en zayıf ve en buhranlı döneminde, batının o güne kadar geliştirdiği en gelişmiş silah üstünlüğü ile Gelibolu Yarımadası'na saldırmış olmalarına rağmen, zafer nasıl maddi zafiyet içinde bulunan tarafa gülmüştür?

Bu soruyu savaşı kaybeden taraf yıllardır kendisine sormakta ve cevabını aramaktadır. Milletimiz de Çanakkale zaferini iyi an­layıp değerlendirmek için bu soruya cevap aramalıdır. Düz man­tıkla bakıldığında; dünyanın neresinde olursa olsun, güç, kuvvet, teknik ve maddi üstünlük, başarmanın da öncelikli amili olduğu şüphesiz kabul görürken, orada ne olmuştur da netice tam aksi yönde tecelli etmiştir?

Bu değerlendirmeyi sağlıklı yapabilmek için resmi tarihin çelişkisi olan, Çanakkale Savaşı'nın gerçek sebebinden yola çıkmak üzere, Müttefik orduların Başkumandanı Gen. Jean Hamilton'un bu savaşın sebebini nasıl değerlendirdiğine bir göz atalım:

“27Haziran 1915... Çağımızın ekonomik zaferlerinin birinci şartı, İstanbul'u Türklerden almaktır. Her ne pahasına olursa olsun alacağız. Ümit ediyorum ve inanıyorum ki; geleceğin harp okulu talebeleri, büyük bir devleti harakiri yapmaya mecbur bı­rakmak için, neden bu kıraç ve beş para etmez kayalıkların etekle­rinde sıkıştığımızı iyi değerlendirebileceklerdir. Bu kayalıklar, Osmanlı Sultanının kara kalbine hançerimizi saplayabileceğimiz en ideal yerdir. Biz de hançerimizi onun kara kalbine saplamış bulunuyoruz. Yalnız hançer, etini henüz deldi ve yarasından yeni yeni kan akmaya başladı. Biz bir metre ilerleyemesek dahi, Halife'nin canı alınıncaya kadar, onun kara kanı bu kaba akıtılacaktır...”(Gelibolu Hatıraları -1915 lan Hamilton sayfa, 210-211-212)


Görüldüğü gibi; resmi tarihin olaya konjektürel bakışının ak­sine müttefik orduların başkumandanı Çanakkale önlerine neden geldiklerini gelecek nesillerine izah etmeye çalışırken, Rusya'dan ve Rusya'ya yardım gerekliliğinden hiç söz etmemektedir. Aksine O'nun hedefi; Osmanlı'nın Başkenti İstanbul'dur. İslam'ın Halifesi ve Hilafet müessesesidir!


Sebebe şaşı bakan resmi tarih, elbette sonucu ve sonuca etki eden manevi sebepleri de hak ettiği şekilde dikkate almayacaktır...

Konu başlığımızı ve tezimizi desteklemesi bakımından, olayın manevi cephesine bizden çok vurgu yapan Bay Jean Hamilton'u dinlemeye devam edelim.

“21 Ağustos 1915... Sabaha karşı saat 04.30 idi. 11. Tümeni­mizin Türklerin ileri mevzilerini ele geçirdiği haberi geldi. Bu se­vindirici haber üzerine yeniden Karakol Dağı'na tırmandım. Bu sefer İsmailoğlu Tepe'yi hiçbir kuvvet elimizden alamazdı. Ama bu esnada durumda umulmadık bir değişme başladı! Gittikçe yo­ğunlaşan bir sis, çevreyi göz gözü görmez bir duruma getirmişti. Top, tüfek sesleri birer birer dindi ve cephe sustu! Doğa, Türkleri gizlemiş, Tanrı onları korumuştu!”(Gelibolu Hatıraları -1915 lan Hamilton Sayfa, 274)


Çanakkale Savaşı'nda yukarıdaki samimi ifadelerden de anla­şılacağı gibi, maddi sebeplerle anlatılamayacak esrarengiz olaylar vardır. Zaman zaman ve bilhassa atalarımızın çaresiz kaldıkları anda yaşanan ve bizim manevi müdahaleler olarak değerlendirdiğimiz gelişmeler maalesef son zamanlarda materyalist anlayışın dışına çıkamayanlar tarafından hurafe olarak değerlendirilmektedir.

Peki, ama ingiliz General Jean Hamilton'da mı, bizim adımıza hurafeciliği üstlenmiştir?

İşin manevi cephesi ile ilgili bizim tezimize inanılmaz malze­me veren Gen. Jean Hamilton'u dinlemeye devam edelim:

“Türklere karşı dün ve bugün korkunç mermi harcadık. Yalnız 1800 şarapnel attık. Türk kuvvetlerine 1000 ila 2000 arasında kayıp verdirildi. 20 Mayısta da Türklerin 3000 ölü bıraktıklarını ve 12.000 yaralı verdiklerini hatırlarsak, sonuç, daha iyi anlaşılır. Dünyada başka hiçbir ordu bu kadar uzun süre ayakta duramaz. Savaş gemileri, bütün güçleriyle Türk mevzilerini bombalamaya günlerdir devam etmektedir. Bir asker olarak daha ne yapılabilir? Son derece hırpalanmış Türkleri, koruyan Allahlarından ayırmak mümkün olmuyor!”
(Gelibolu Hatıraları -1915 lan Hamilton Sayfa. 176)



Bu İng. Gen. Jean Hamilton iyi ki, ülkemizde yaşamıyor. Resmi tarihin tek taraflı yoğun baskısı ile yetişmiş bazı tarihçilerimiz, maddeci mantıklarına muhalif laflar ettiği için hurafeci general diyerek onu çoktan linç ederlerdi!

Ama biz savaş esnasında tuttuğu günlüğünde tezimize destek veren maddi mantıkla açıklayamadığı hatıralarını dinlemeye devam edelim:

“Öğleden sonra saat 16.00'da bütün kuvvetlerimizin 17-30’da Kerevizdere içlerinden Alçıtepe yönünde süngü hücumuna kalkmalarını emrettim. Cepheyi dürbünümle sancak gemisinden seyrediyorum. Karşımızdaki geniş ova insanlarla doldu. Süngü parıltıları bir anda ufku baştanbaşa kapladı. Derken kıpırdanışlar dürbünümde şekillenmeye ve birer insan biçimini almaya başladı. … Birdenbire, göz açıp kapayana kadar, Kerevizdere vadisinin kuzey yamaçlarını (derenin sağ cenahı) kabaran dalgalarla, açık renk elbiseli, düzensiz birliklerle kaplandı! Haki renkli (yeşilimsi normal asker kıyafeti) elbiseler giymiş diğer yamacın sol kanadından (derenin sol cenahı) ileri atıldı. Bir anda savaş sahasına aktılar ve cephe bir sel felaketine uğramış gibiydi. Çığ gibi hatlarımızı yıkıp geçtiler. Dürbünüm gözlerimde öylece donakaldım! Ortalık sakinleştiğinde durum şuydu; Senegalli birlikler perişan, dağılmışlar ve çılgınlar gibi kaçıyorlar. Senegallileri tutmak, durdurmak mümkün olmuyor. İstanbul yine avuç­larımdan sabun köpüğü gibi kaydı gitti!..”
(Gelibolu Hatıraları -1915 lan Hamilton Sayfa. 154)


Normal bir savaş cephesinden bir safhanın anlatımının içinde İng. Gen. J. Hamilton'un ifade ettiği ama atladığı bir gerçek gizli. 11 Temmuz 1915 günü yapılan ve aylardır çok yıpranmış birliklerimizin Boğaza en hâkim stratejik bir konumdaki 217 m. rakımlı tepeyi kaybetmek üzere iken, (kaybedilseydi ertesi gün İstanbul'da olacaklardı) Kerevizdere'nin Sağ cenahında ortaya çıkan ve normal askerimizin haki renkli kıyafetinin aksine açık renkli (beyaz veya beyazın tonlarında) kıyafetleriyle cepheye ka­tılan ve düşmanı perişan eden askerler kimlerdi?..

Gen. J. Hamilton'un bir hatırası daha:

“4. Ağustos 1915 - İmroz; ... Bütün doğu Akdeniz'i saran bir bağırsak hastalığı birliklerimiz arasında salgın duruma gelir gibi. Buna kolera diyorlar. Son Balkan savaşında da İstanbul'u Bulgar istilasından bu kolera salgını kurtarmıştı.”
(Gelibolu Hatıraları -1915 lan Hamilton Sayfa. 245)


6 Ağustos 1915 sabahı düşmanın aniden ve çok büyük bir güç­le Suvla koyuna bir çıkarması daha vardır. General Hamilton’u çılgına çeviren ve ilk defa düşman komuta kademesinde büyük bir çatlak meydana gelmesine de vesile olan bu çıkarma esnasında, koca bir kolordu ve bir tümen hücuma devam etselerdi, akşam üzeri Marmara Denizi'ne varabileceklerdi. O cephede önlerinde sadece 1300 kişilik Gelibolu Jandarma Taburu vardı.

Düşman birliklerinin başındaki Gen. Stopford, Gen. Hammersley ve Gen. Reed'e rağmen, 60.000 kişilik asker Suvla Koyu'nun kilometrelerce uzanan altın sarısı kumsalında, tam üç gün yıkanıp eğlenmeyi tercih etmişti. Onlar üç gün denizde yı­kanıp eğlenirken, Anafarta Grup Kumandanı Tuğ. Gen. Ahmet Fevzi Bey de, 110 km. uzaktaki iki tümen askerimizi Anafarta bölgesine yürütmüştü. Birliklerimiz siperlerine girince de, akılla­rı başlarına gelen düşman birlikleri 9 Ağustos 1915 sabahı savaş­maya karar verdiler. Deniz ve kum üç gün düşmanı oyalamakla görevlendirilmişti ve onlar da vazifelerini başarı ile tamamladılar.

İng. Gen J. Hamilton kendisini çıldırtan o üç günü şöyle anlatıyor:

“6 Ağustos 1915 İmroz; yardımına sığındığım Tanrım, senden çok ender bir dilekte bulunuyorum. Bu sabah yeni birliklerimiz görevlerini nasıl başaracaklar? Bana yardım et! Herkes kendi yapısı içinde davranıyor. Kimileri savaş için dua ediyor, kimileri de dans edip içki içiyor! 7 Ağustos 1915 İmroz; General Stopford hızla saldırınız!" diye dün öğlenden sonra çektiğim mesaj emrimi yerine getirmedi! 8 Ağustos 1915 İmroz; General Reed, verdiğim emirleri aynı düşüncede olduğunu beyan etmesine rağmen pek çok taktik nedenler ileri sürerek emirlerimi uygulamıyor! General Hammersley, askerlerinin yorgunluktan tükenmiş olduklarına inanmamı istedi. Bu işin ertesi sabah (9 Ağustos 1915) mümkün olabileceğinde ısrar etti. 9 Ağustos 1915 İmroz; sabah saat 7.30 ile 8.00 arasında Savla’daki Türkler yeterli desteği almış görünüyorlar. Welsh Tümeni de bu sabah yardıma geliyor ama artık çok geç! Baskın fırsatı kayboldu ve elden kaçırıldı. Ne söylense yararsız!.Gelibolu Hatıraları – 1915 Ian Hamilton Sayfa. 255)



En zayıf yerimizde ve en hazırlıksız bir zamanda, çok akıllıca çok büyük bir güçle Suvla kumsalına çıkarma yapan düşman askerlerini üç gün boyunca cazibesiyle oyalayan deniz ve kumun aklı olmadığına göre kum ve denize bu emri kimin verdiğinin iyi tahlil edilmesi gerekir. Tahlil edilmeli ki maddenin mana önünde nasıl diz çöktüğü unutulmasın!..

Üzerinde taşıdığı sorumluluk ölçüsünde pek çok zuhurata şahit olan ama nasibi olmadığı için onları maddi sebeplerle an­lamaya çalışan Gen. J. Hamilton, bu kadar çok zuhuratlarla ikaz edilmesine rağmen taşımakta olduğu rütbe ve makamın cezbe­sinden vazgeçerek, burun buruna geldiği halde hak yolu maalesef bulamamıştır.

Tezimizi destekleyen ve Çanakkale Savaşı'nın da sonunu ha­zırlayan General Hamilton'dan son örneğimizi de hala mutmain olamayabilecekler için sayfalarımıza aktaralım. Bu hatıra da İngi­liz General Jean Hamilton'un defaatla Türkçeye çevrilen o meş­hur günlüğünden:

“2 Eylül 1915 dün gece; Akşam alaca karanlıkta İmroz'da istirahata çekilmiştim. Korkunç bir rüya gördüm. Bu rüyadan ziyade bir kâbustu! Helles kıyılarında boğulmak üzereydim. Bo­ğazımı bir demir kıskaç gibi sıkan bir el, beni suyun dibine doğ­ru çekiyordu. Sular başıma yaklaşmak üzereydi. Boğuluyorum diye çok korktum! Kendime geldiğim zaman ter içindeydim ve titriyordum. Çadırımda yabancı birisi varmış gibi bir his vardı içimde. Şimdiye kadar böyle korkunç bir rüya gördüğümü hatırlamıyorum. Çanakkale'nin meşum bir yer olduğu fikri kafamda yer etmeye başladı. Sanki biz daha buraya gelmeden akibetimiz kararlaştırılmıştı... “
(Gelibolu Günlüğü-Jean Hamiltony 1972 Sayfa 254)


Uzayıp giden ve her gün verdiğimiz şehit, yaralı kaybı ile so­nucun aleyhimize döneceği zannedilen günlerdir. 21 Eylül 1915 günü birliklerimiz arasında zafiyet yaşanmaktadır. Düşmanın en ümitli günlerinden birisidir 21 Eylül 1915. Bölgenin en yük­sek tepesi olan 303 rakımlı Kocaçimen Tepe önlerinde savunma boşluklarımız vardır. Düşman uçaklarla yaptığı keşiflerde bunu tespit etmiştir.

Bir tabur dere yataklarından Kocaçimen Tepe'ye çıkabilecek durumdadır. Aylardır batı başkentlerine karşı büyük bir eziklik yaşayan düşman için son bir şans ayaklarının ucundadır. Asker­leri galeyana getirsin diye General J. Hamilton çok özel eğitimli Norfolk Kraliyet Alayının bir taburunu bu özel iş için görevlen­dirdi. Tavada keklik bildikleri bu başarı ile bir taşla iki kuş vuru­lacak, hem İstanbul'a giden yol açılacak ve hem de zor duruma düşen İngiliz gururu kurtarılacaktır.

İngilizlerin savaş arşivleri olan "Offical History"nin Çanakka­le ile ilgili bölümünde; "Mevsimsiz ortaya çıkan bir sis tarafından birliğin hepsi yutuldu. Bu sis güneş ışınlarını güçlü bir şekilde yansıtıyordu. Hatta topçulara hedef gösteren gözcülerin gözleri kamaştı ve top ateşi kesildi. Bu birliği bir daha ne gören, ne de bilen oldu!"

Albay Sir H. Beauchkamp ve 16 subayı ile 250 kişilik asker­lerinden bir daha haber alınamadı. Bu güne kadar künyeleri de bulunamadı. Lozan'da dahi tartışmalara sebep olan ve kayıtlara "Kaybolan Alay" olarak geçen bu birlikle ilgili üç Yeni Zelandalı gazi noter tasdikli ifadelerinde kendi cephelerinden gördüklerini şöyle anlattılar:

"Biz 90 rakımlı Mestan Tepe'de bulunuyorduk. Bu birlik Kayacık Dere'den 60 rakımlı tepeye doğru ilerliyordu. Hava açık, güneşli ve parlaktı. Trakya tarafından 250 m. Çaplı 6-7 m. kalınlığında bir bulut o tepenin üzerine geldi. Aşağıya doğru çoktu. Adı geçen birlik bu bulutun içine girdi. Bu bulut ağır ağır tekrar yükseldi ve geldiği yöne doğru gözden kayboldu. 60 rakımlı tepede tek bir asker bile kalmamıştı. Geç de olsa gördüklerimizi ifade ediyor ve imzamızla doğruluyoruz." İstihkâm Erler; R. Reichard- R Newnes – J. Z. Newman

(Bilinmeyenler Dünyası-1. cilt Sayfa 101 / Görsel Yayınları)


Maddenin manaya yenilmesi ile ilgili birçok kaynakta, sunu­lan olaylara örnek olacak daha pek çok nakil bulunmaktadır. Yerli ve yabancı asker, subay ve yazar bilerek veya bilmeyerek konuyu görüşü desteklemektedirler.

Düz mantıkla bakıldığında savaşlarda neticeyi tayin eden en büyük unsur; silah, asker ve savaş ile ilgili donanımdır. Fakat Ça­nakkale Savaşında bu mevcutlar ters orantılıdır. Netice ise bu mantığın tersine bir sonuçla bitmiştir. Buna da sebep; 14 Ay, 6 gün süresince aziz şehit ve gazilerimizin çaresiz kaldıkları anda manevi bir destekle güçlendirilmeleridir.

Çanakkale Maddenin, Manaya Yenildiği Yerdir...



Osmanlının Son Kilidi Çanakkale 3

Çamlıca Basım





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder